De Steven Podcast

Dit is de tweede aflevering van een vierdelige podcastserie waarin ik in gesprek ben met Fadma van Leent. In de eerste aflevering gingen we terug naar haar jeugd in de bergen van Marokko. Naar het meisje dat opgroeide in armoede, nooit naar school ging en vanaf haar vijfde met de geiten de bergen introk. Op haar zestiende kwam Fadma naar Nederland. Ze had nog nooit gewoon onderwijs gevolgd en kon niet lezen of schrijven. Zelfs haar eigen naam schrijven en klokkijken moest ze nog leren. Terwijl leeftijdsgenoten al jaren op school zaten, begon zij bij het alfabet. Dat ging bepaald niet vanzelf. Fadma vertelt hoe ze zich uit frustratie en wanhoop op zolder opsloot om Nederlands te leren. Ze werkte daarnaast in de schoonmaak, hielp haar familie en bleef studeren. Via verschillende mbo-opleidingen kwam ze uiteindelijk op het hbo terecht. Rond haar dertigste behaalde ze haar diploma, terwijl ze daarnaast 36 uur per week werkte. Maar wat mij misschien nog wel meer raakt, is wat zij daarna met haar eigen ervaringen heeft gedaan. Fadma werkte dertien jaar bij Stichting Leergeld Parkstad, waar zij uiteindelijk coördinator werd en zich inzette voor kinderen die opgroeien in armoede. Inmiddels werkt ze bij de Bovengrondse Vakschool in Heerlen, waar zij mensen helpt bij hun ontwikkeling en hun weg naar werk. In deze tweede aflevering praten we over die enorme weg die zij heeft afgelegd. Over de eenzaamheid van opnieuw moeten beginnen, de mensen die haar tegenwerkten, maar vooral ook over degenen die iets in haar zagen wat zij zelf nog niet zag. Over kansen krijgen en kansen pakken, en over wat het betekent wanneer iemand werkelijk in je gelooft. Want Fadma weet uit eigen ervaring hoe belangrijk dat is. Het meisje dat ooit haar eigen naam niet kon schrijven, helpt nu anderen om hun eigen mogelijkheden te ontdekken. In de volgende twee afleveringen praten we verder over de pijnlijke gebeurtenissen die haar leven hebben getekend, haar sterke rechtvaardigheidsgevoel en haar belofte om nooit weg te kijken. En uiteindelijk keren we terug naar de bergen, waar zij als klein meisje iets leerde wat later een bijzondere betekenis zou krijgen voor haar leiderschap. Of zoals Fadma zelf zegt: "Ik kan hoeden."

Dit is de eerste aflevering van een vierdelige podcastserie waarin ik in gesprek ga met Fadma van Leent. Ik leerde haar kennen tijdens een coachingstraject, maar achter haar coachvraag bleek een levensverhaal schuil te gaan dat mij diep raakte. Fadma groeide op in de bergen van Marokko, in grote armoede. Als meisje had ze nauwelijks iets te zeggen en vond ze niet altijd de veiligheid en bescherming die een kind nodig heeft. Vanaf haar vijfde trok ze met de geiten de bergen in, soms veertien uur per dag. Ze moest voedsel en water voor de kudde zoeken en kwam onderweg wolven, wilde zwijnen en cobra's tegen. Wanneer er bij de dichtstbijzijnde waterput geen water meer was, moest Fadma soms meer dan 20 kilometer lopen om water te vinden. Toch waren juist die bergen, ondanks alle gevaren, de plek waar zij zich veiliger voelde dan thuis. In het dorp waar zij opgroeide, gingen meisjes niet naar school. Op haar zestiende kwam ze naar Nederland, zonder te kunnen lezen of schrijven. Ze kon zelfs haar eigen naam niet schrijven. Inmiddels heeft Fadma een hbo-diploma behaald en jarenlang leidinggegeven. Na dertien jaar bij Stichting Leergeld Parkstad werkt zij nu bij de Bovengrondse Vakschool in Heerlen, waar zij mensen helpt zich te ontwikkelen en hun weg naar werk te vinden. In deze eerste aflevering gaan we terug naar haar jeugd. Naar haar gezin, haar opa, de armoede, de geiten en de pijn en eenzaamheid die zij als kind heeft meegemaakt. Maar ook naar de bijzondere betekenis die de bergen voor haar hadden. Zoals Fadma zelf zegt: "De bergen hebben mij gered." In de volgende drie afleveringen volgen we haar naar Nederland, waar zij op haar zestiende opnieuw moest beginnen. We praten over de enorme ontwikkeling die zij doormaakte, maar ook over diep ingrijpende gebeurtenissen die haar leven voorgoed hebben veranderd. Over haar sterke rechtvaardigheidsgevoel, haar belofte om nooit weg te kijken en haar behoefte om op te komen voor mensen die niet worden gezien of gehoord. En uiteindelijk komen we terug bij dat kleine meisje in de bergen. Want wat zij daar leerde over verantwoordelijkheid, zorgen voor anderen en de weg vinden, zegt misschien wel veel over de vrouw die Fadma vandaag is. Of zoals zij zelf zegt: "Ik kan hoeden."

Voel jij soms precies wat er bij een ander speelt, nog voordat diegene het zelf doorheeft? Als hoogsensitief persoon neem je veel waar. Sfeer, spanning, emoties en signalen die een ander soms zelf nog niet eens heeft opgemerkt. Maar daar zit ook een valkuil: je sensor staat al snel bij de buurman op het erf. In deze podcast spreken Gery en Jan Stevens over het verschil tussen aanvoelen en overnemen. Over betrokken zijn zonder overbetrokken te raken. Over de reddersrol, over-verantwoordelijkheid en de neiging om te beschermen, op te lossen of te dragen wat eigenlijk van de ander is. Hoe leer je onderscheiden: dit is van mij en dat is van jou? Hoe houd je voldoende afstand zonder onverschillig te worden? En waarom zijn hersteltijd, autonomie en aandacht voor je eigen behoeften juist voor HSP zo belangrijk? De kern: je mag voelen wat er bij een ander gebeurt, zonder eigenaar te worden van dat gevoel. Of zoals Jan het zegt: zet de sensor niet bij de buurman op het erf. Ga ook je eigen weg. Verder lezen over hoe je als HSP de ander leest en aanvoelt?

HSP op de werkvloer: kwaliteit of valkuil? Een HSP-er is op de werkvloer vaak een onbetaalde antenne. Antennetoeslag krijg je aan het einde van de maand niet, maar je vangt ondertussen wel veel op van wat er onder de radar speelt. Je voelt spanningen, merkt wantrouwen of onveiligheid en ziet soms eerder dan anderen wat er werkelijk in een team of organisatie gebeurt. In deze tweede podcast over HSP interviewt Gery Stevens Jan Stevens over de kracht én de keerzijde van hoogsensitiviteit op het werk. In een gezonde werkomgeving kan de scherpe waarneming van een HSP-er goud waard zijn. Je kunt signaleren, verbinden en bespreekbaar maken wat anders verborgen blijft. Maar een scherp mes snijdt aan twee kanten. In een giftige werkomgeving kun je vermalen raken tussen verschillende mensen, belangen en verwachtingen. Zeker wanneer je gaat dragen wat niet van jou is, over-verantwoordelijk raakt of in de reddersrol schiet. Daarom gaat deze podcast niet alleen over wat je waarneemt, maar vooral over wat je ermee doet. Hoe voorkom je dat jouw empathie en betrokkenheid je leegtrekken? Wat kan een leidinggevende doen om de kwaliteiten van een HSP-er werkelijk te benutten? En hoe ontdek je in welke werkomgeving jij floreert? Meer blogs lezen over HSP op de werkvloer?

Je hebt een drukke dag gehad, ploft ’s avonds op de bank en denkt: nu neem ik rust. Maar herstel je dan ook? Voor HSP-ers is rust nemen niet hetzelfde als herstellen. Door de diepgaande verwerking van prikkels hebben indrukken, gesprekken, gevoelens en emoties tijd nodig om een plek te krijgen. Ik noem dat weleens de naverwerkingsmachine. Of, iets huiselijker: even op het droogrek liggen. In deze podcast praten we over hersteltijd, over steeds maar ‘aan’ staan, over overprikkeling en onderprikkeling en over de vraag: hoe ziet jouw eigen handleiding eruit? Want herstellen betekent niet dat je alle prikkels uit je leven moet bannen. Het betekent dat je leert herkennen wat jou leegtrekt, wat jou juist voedt en hoeveel verwerkingstijd jij nodig hebt. Ook grenzen stellen komt daarbij nadrukkelijk aan bod. Lees het volledige artikel op onze website: Hersteltijd voor hoogsensitieve personen: hoe werkt dat?

Opgroeien in een tijd van overvloed Alles is er. We hebben meer opleidingen, meer informatie, meer producten, meer mogelijkheden en meer vrijheid dan ooit. Je kunt bijna alles worden, overal naartoe en voortdurend kiezen uit nog meer. Maar maakt al die overvloed het leven ook gemakkelijker? In deze nieuwe podcast ga ik in gesprek met mijn zoon Jelrik. Twee generaties aan tafel. Ik groeide op in een tijd waarin er veel minder te kiezen viel. Jelrik groeide op in een wereld waarin bijna alles mogelijk lijkt. We praten over vragen als: Waarom raken jonge mensen soms juist verdwaald door alle mogelijkheden? Kun je nog genoegen nemen met minder wanneer je gewend bent dat alles meteen klaar moet zijn? Waarom geeft gemak nog geen voldoening? Wat gebeurt er wanneer je niet meer hoeft te creëren, opbouwen of ergens moeite voor hoeft te doen? En waarom kun je opgroeien in overvloed en toch voortdurend een tekort ervaren? Het werd geen gesprek waarin de ene generatie de andere de schuld geeft. Wel een eerlijk gesprek over werk, keuzes, idealen, zingeving, dankbaarheid en verantwoordelijkheid. Misschien is overvloed iets anders dan veel bezitten. Wellicht is overvloed dat je ontdekt wat voor jou werkelijk van waarde is.

Gery Stevens gaat in gesprek met Jan Stevens en Katelijne Vermeulen over ouder worden. Over wat verandert, wat verdwijnt en wat juist helderder wordt naarmate je ouder wordt. Over bijblijven zonder jezelf te verliezen. Over loslaten, kwetsbaarheid, ervaring, vergankelijkheid en de vraag: wat wil je nog achterlaten? Ouder worden. We hebben er soms een ongemakkelijke verhouding mee. We doen het weg, stellen het uit en proberen er zo lang mogelijk jong, fit en relevant uit te zien. En ondertussen, hoe ironisch, worden we gewoon ouder. Wat als ouder worden ook betekent dat je beter weet wie je bent? Dat er minder aan je blijft plakken? Dat je scherper voelt wat er werkelijk toe doet? En wat als woorden als loslaten, verbinding, berusting en aanvaarding een andere betekenis krijgen naarmate je ouder wordt? In deze aflevering onderzoeken we ouder worden als mens en als ondernemer. We spreken over ervaring, kwetsbaarheid, authenticiteit, bijblijven in een snel veranderende tijd, de rol van werk, de plek van ouderen in onze samenleving en de vraag hoe je wilt worden herinnerd.

Het zwarte schaap en de zondebok Er is in bijna elke familie, groep of organisatie wel iemand die anders is. Iemand die uit de toon valt, te veel voelt, zich verzet of niet past binnen het plaatje. Soms wordt zo iemand het zwarte schaap genoemd. Soms wordt iemand de zondebok: degene op wie spanning, schuld of schaamte wordt gelegd. In deze podcast spreken Jan Stevens en Katelijne Vermeulen, onder leiding van Gery Stevens, over het verschil tussen het zwarte schaap en de zondebok. Over familiesystemen, organisaties, pesten, uitsluiting en doodzwijgen. Maar ook over authenticiteit en over de vraag of juist degene die wordt buitengesloten iets zichtbaar maakt wat de rest niet wil zien. Want misschien was jij niet moeilijk. Misschien droeg jij iets wat niet van jou was.

We hebben allemaal manieren ontwikkeld om te overleven. Wat ooit nodig was om pijn, spanning of onveiligheid te dragen, kan jou later juist gaan beperken. In deze aflevering duiken we in het thema coping: de strategieën die je als kind hebt ontwikkeld om jezelf staande te houden en de prijs die je betaalt wanneer diezelfde strategieën blijven bestaan. Gery Stevens gaat in gesprek met Jan Stevens en Katelijne Vermeulen over overlevingsmechanismen of zoals zij het noemen: de bodyguards die je ooit beschermden. Van pleasen en perfectionisme tot controle, humor of vermijden: gedrag dat ooit functioneel was, maar je later kan vastzetten in patronen die energie kosten en je bij jezelf vandaan halen. Je hoort waarom coping geen zwakte is, maar juist een vorm van intelligent overleven. Waarom we vaak pas in beweging komen als we vastlopen. En hoe in datzelfde gedrag ook je kracht en talent verborgen ligt. We verkennen onder andere: Waarom coping ontstaat en hoe het je beschermt. De rol van opvoeding, systeem en veiligheid. Hoe overlevingsgedrag kan doorschieten en tegen je gaat werken. Waarom bewustwording de eerste stap is naar verandering. Hoe je van overleven weer naar leven beweegt. Een indringend en eerlijk gesprek over kwetsbaarheid, patronen en de zoektocht naar je essentie. Want achter elk mechanisme zit een vraag die je misschien te lang hebt uitgesteld: wat probeer ik eigenlijk te beschermen?

In deze podcast ga ik in gesprek met mijn zoon Jelrik over de zoektocht van jonge mensen en jongvolwassenen. Over het zoeken naar richting, het maken van keuzes en de vraag: wat wil ik eigenlijk met mijn leven? Jelrik herkent die zoektocht zelf ook. Het zoeken naar wat bij je past, het gevoel dat er meer moet zijn en tegelijk niet precies weten wat dat dan is. Het bewegen tussen verwachtingen van buitenaf en wat je van binnen voelt. Deze podcast is voor jou als je zelf aan het zoeken bent. Als je merkt dat je twijfelt, dat je niet goed weet welke kant je op wilt en dat je soms het gevoel hebt dat je achterloopt. En deze podcast is er ook voor jou als je een zoon of dochter hebt en je ziet dat hij of zij worstelt. Dat je voelt dat er iets speelt, maar dat je er niet altijd goed bij komt. Veel van wat jonge mensen en jongvolwassenen ervaren blijft onder de oppervlakte. Twijfel, druk, verwachtingen en het zoeken naar identiteit zijn vaak niet direct zichtbaar. In dit gesprek wordt dat concreet en invoelbaar. Niet uitgelegd, maar zichtbaar in het verhaal zelf. Zoeken, twijfelen en omwegen maken horen erbij. En misschien herken je daarin meer dan je vooraf dacht.

Al jong je ouders verliezen In deze podcast spreek ik samen met mijn jongste zoon Jelrik met Femke, mijn aanstaande schoondochter. De podcast is de tweede in de serie over het verzwegen familiegeheim. Een belangrijk thema in dit gesprek is zelfredzaamheid en de prijs van “sterk zijn”. Ze noemen je sterk, zelfstandig, iemand die het wel redt. Maar wat als dat geen keuze was? En wat betekent het als je opgroeit met: “het is wat het is”? Femke leerde al jong om het alleen te doen, niet omdat ze dat wilde, maar omdat het moest. Haar moeder overleed toen ze 18 jaar was. Een vader die er wel was… maar niet echt aanwezig. En ook hij overleed toen ze nog maar 26 jaar was. In haar leven leerde ze vooral één ding: red je er maar mee. We spreken over zelfredzaamheid en over de keerzijde daarvan. We spreken over rouw en hoe dat zich niet netjes aandient op vaste momenten, maar je zomaar kan overvallen in de auto, in de supermarkt of op een willekeurig moment waarop je het niet verwacht. We spreken ook over het verlies van iets anders: een thuisbasis, een vanzelfsprekendheid, een plek waar je altijd even naartoe kunt. En over wat er gebeurt als die plek er niet meer is.

Wat betekent het als je vader er wel is… maar jou niet erkent? En dat je dat ook nog moest verzwijgen? In deze podcast ga ik samen met mijn zoon Jelrik in gesprek met Femke, mijn schoondochter. Ze is 28 jaar en groeide op zonder te weten wie haar vader was. Totdat ze op haar 12e een briefje vond. Toen kwam ze erachter wie haar vader was. Alleen, er mocht niet over gesproken worden, want hij was gehuwd en had een gezin. Het verhaal ging in de doofpot tot haar moeder ernstig ziek werd (ALS en dementie). De moeder van Femke overleed jong. Femke was toen 18 jaar. Zij en haar broer moesten toen het huis verkopen en elders woongelegenheid zoeken. Haar vader overleed toen ze 26 jaar was. Een podcast over een verzwegen familiegeheim en wat dit met je doet. We spreken over identiteit, over bestaansrecht, over de impact van afwijzing en het verlangen naar erkenning. Een eerlijk gesprek over wat het met je doet als je wel bestaat, maar voor een deel van je familie eigenlijk niet.

In deze aflevering gaat Gery Stevens in gesprek met Katelijne Vermeulen en Jan Stevens over een onderwerp dat veel mensen raakt: eenzaamheid. Wat betekent het eigenlijk om je eenzaam te voelen? En is dat hetzelfde als alleen zijn? In het gesprek maken we onderscheid tussen alleen zijn, eenzaamheid en wat Katelijne “alleenzaamheid” noemt: het gevoel van afgescheidenheid van jezelf, het leven en anderen. We onderzoeken hoe eenzaamheid kan ontstaan, waarom je je zelfs in een groep mensen eenzaam kunt voelen en hoe social media dat gevoel soms juist versterkt. Ook bespreken we verschillende vormen van eenzaamheid, zoals emotionele eenzaamheid wanneer je je niet gehoord voelt, of mentale eenzaamheid wanneer je geen aansluiting vindt in je interesses of manier van denken. Verder gaat het gesprek over: - waarom verbinding tijd en aandacht vraagt - hoe verwachtingen in relaties een rol kunnen spelen - waarom een partner niet al je behoeften kan vervullen - de rol van gemeenschap en hoe die in onze samenleving veranderd is - hoe eenzaamheid soms al vroeg in het leven kan ontstaan Tot slot delen Katelijne en Jan hoe zij zelf met eenzaamheid omgaan en wat kan helpen als je dit gevoel herkent. Een open gesprek over verbinding, verwachtingen en de zoektocht naar werkelijk contact met jezelf en met anderen.

In deze aflevering spreken Annita Smit en Jan Stevens open over hun persoonlijke ontdekking van hoogsensitiviteit. Niet als label. Niet als hype. Maar als verklaring voor wat eerder niet begrepen werd. Annita vertelt over haar black-out tijdens een vergadering en het moment waarop ze besefte: zo kan het niet langer. Jan deelt hoe een boek over hoogsensitiviteit onverwacht veel verklaarde en waarom hij jarenlang “altijd aan” stond zonder dat iemand het benoemde. We spreken over: Vastlopen en burn-out. Het verschil tussen gevoel en hoofd in communicatie. Oververantwoordelijkheid en harmonie willen bewaren. Energie, prikkelverwerking en leven op adrenaline. Waarom hoogsensitiviteit geen stoornis is. En waarom zelfkennis noodzakelijk is als je niet wilt blijven compenseren. Een gesprek over werk, relaties, grenzen en autonomie.

Wat wordt er in jouw systeem doodgezwegen? En wat zie je daar nu van terug? In deze aflevering luister je naar een indringend gesprek met Jan Stevens en Katelijne Vermeulen over doodzwijgen en verzwijgen. Je hoort het onderscheid tussen persoonlijk verzwijgen en systemisch doodzwijgen. Je ontdekt waarom wat in de onderstroom wordt verzwegen, later zichtbaar wordt in volgende generaties. En waarom een systeem niets vergeet. Misschien kom jij uit een familie waar niet werd gepraat over een overleden kind. Over die oom in de psychiatrie. Over alcoholisme. Over oorlog. Over zelfdoding. Er werd gezwegen, in de overtuiging: als we er niet over praten, gaat het vanzelf wel over. Maar er gaat niets over. Je verkent vragen als: Wat doet het met je als iemand wordt buitengesloten? Wat gebeurt er als jij wordt doodgezwegen op je werk of in je familie? Wanneer beschermt zwijgen, en wanneer nekt het het systeem? Wat verzwijg jij over jezelf aan jezelf? Je hoort voorbeelden van verzwegen oorlogservaringen, van schuld en schaamte, van kinderen die iets voelen wat niet benoemd wordt. Je ontdekt waarom uitsluiting systemisch gezien niet klopt. En waarom het niet gaat over goed of fout, maar over erkennen wat er is. Een aflevering over oordeel, loyaliteit, buitengesloten worden en het recht om erbij te horen.

We doen het massaal. Boeken lezen, trainingen volgen, trajecten aangaan. Maar wat levert persoonlijke ontwikkeling nu echt op? In deze podcast gaan Jan Stevens en Katelijne Vermeulen in gesprek hierover. Ze nemen persoonlijke ontwikkeling onder de loep. Gaat het over groeien of juist afwikkelen? Over doen of over zijn? Helpt al dat analyseren je vooruit of houdt het je juist vast? Wanneer wordt persoonlijke ontwikkeling een vlucht, een verdienmodel of zelfs een verslaving? We praten over verantwoordelijkheid, authenticiteit, angst, geluk, verbinding en de rol van het verleden. En over waarom persoonlijke ontwikkeling soms minder moet en meer vraagt dan we denken.

In deze aflevering met Jan Stevens en Katelijne Vermeulen gaat het over een beladen en vaak onbesproken onderwerp: het verbreken van het contact met je ouders. Wanneer is afstand nemen nodig en wanneer werkt het juist tegen je? Wat ligt er onder de wens om geen contact meer te hebben? En wat betekent zo’n breuk niet alleen voor het kind, maar ook voor de ouder? Vanuit systemisch perspectief onderzoeken we thema’s als verantwoordelijkheid, rouw, loyaliteit, woede, acceptatie en volwassen worden. We spreken over emotionele afwezigheid, misbruik, schuld en vergeving, maar ook over het gevaar van ouders idealiseren of blijven bevechten. Een gesprek voor iedereen die worstelt met de band met zijn of haar ouders, daar vragen over heeft, of zoekt naar een volwassen manier van omgaan met wat was en wat niet was.

Hoog verzuim los je niet op met regels alleen. Niet met protocollen. Niet met vinklijstjes. In deze podcast spreken Jan Stevens en Peter Weustink over wat er vaak onder verzuim ligt: spanning, communicatie die vastloopt, rolverwarring en leiderschap dat te hard werkt. Over pamperen versus aanspreken. Over wegkijken versus benoemen. Over volwassen gedrag, ook wanneer iemand ziek is. Een eerlijk gesprek over leiderschap, communicatie en verzuim zoals het zich in de praktijk laat zien.

In deze aflevering praat Gery Stevens met Jan over bore-out: een onderschat probleem dat verrassend veel lijkt op burn-out, maar een totaal andere oorzaak heeft. We verkennen hoe te weinig uitdaging, te weinig druk en te weinig betekenis kunnen leiden tot dezelfde uitputtingsklachten als overbelasting. Jan deelt voorbeelden uit de praktijk, van schommelstoelgesprekken tot functies waarin je aanwezigheid nauwelijks verschil maakt. We bespreken: Hoe bore-out ontstaat. Waarom het zo vaak verkeerd wordt geduid. Waarom overkwalificatie en gebrek aan zingeving grote risicofactoren zijn. Hoe je bore-out herkent bij jezelf en in je team. Wat leidinggevenden kunnen doen om talenten beter in te zetten. Een open, herkenbaar en nuchter gesprek over werkplezier, betekenis en de noodzaak om te blijven ontwikkelen. Perfect voor iedereen die zich afvraagt waarom het werk niet meer voldoening geeft, of vermoedt dat er meer speelt dan alleen “gebrek aan motivatie”.

In deze podcast van Jan Stevens gaat het over een woord dat je niet vaak meer hoort: lijdzaamheid. Een ouderwets klinkend woord misschien, maar één met een diepe betekenis. Jan deelt zijn eigen achtergrond, zijn ervaringen en zijn gedachten over wat lijdzaamheid werkelijk is: niet passiviteit, niet slachtofferschap, maar de kracht om het leven aan te gaan, ook wanneer het moeilijk wordt. Hij onderzoekt waar het woord vandaan komt, hoe het zich verhoudt tot pijn, verlies, rouw en tegenslag en waarom het in deze tijd misschien wel relevanter is dan ooit. En hij vertelt hoe lijdzaamheid er in de praktijk uitziet: het spanningsveld tussen volhouden en loslaten, tussen dragen en verdragen, tussen kwetsbaarheid en kracht.